Column - Herfstbladeren in de late lente
Column 117 keer gelezenTerwijl we in hetzelfde moment aan juist dát lied denken en beiden op ons mobieltje een poging wagen dat lied te laten klinken, zien we de pracht van het krentenboompje in onze achtertuin en delen we onze bijbehorende herinneringen.
Door Rob Rijkschroeff
Een Amerikaans krentenboompje doet ons begin april mijmeren over de prachtige witte bloemen die ons staan te wachten, soms bloeiend tot in mei.
Tegelijkertijd zien we in onze verbeelding de vogeltjes weer van de kleine, zoete vruchtjes genieten. Als het blad nog groen moet worden, verheugen wij ons stiekem al op de vallende herfstbladeren, oranje of vurig rood en goud.
Precies dat is er met die jazz-klassieker aan de hand. Het lied klinkt inmiddels door de kamer. Prettige bijkomstigheid: je kunt er in elk jaargetijde naar luisteren. Met zongebruinde handen in de zomer. Bij de open haard in de winter. Mijmerend in de lentezon. Maar zoals het in het lied zo treffend wordt verwoord: ‘Wanneer de herfstbladeren beginnen te vallen, is het gemis het grootst’.
Het oorspronkelijk Franse gedicht gaat over een verloren liefde na het einde van de zomer, wanneer de bladeren van de bomen zijn gevallen en dood op de grond liggen: Les feuilles mortes. Het is Eva Cassidy die in 1996 -het jaar van haar dood- precies die sfeer van vergankelijkheid oproept in Autumn leaves.
Als je ‘De kale boom’, de Nederlandstalige vrije vertaling door tekstdichter Jan Rot van deze jazz-klassieker gehoord én gelezen hebt, begin je het langzamerhand beter te begrijpen. Dat we de dode bladeren ook kunnen zien in het licht van de cyclus van de seizoenen. Dat we in het voorjaar weer mogen uitkijken naar al het nieuwe leven. Dat dat eigenlijk begint in de herfst. Een chanson dat in alle jaargetijden eeuwig chanteert. Ook hartje zomer.
‘Melancholie als therapie, want het leven splijt wat elkaar bindt’.
