Column - Huwelijksjubileum
ColumnDeze column is geen kritiek op anderen. Ik heb geen inzicht in de agenda van collega-burgemeesters en dus ook geen oordeel over hun keuzes.
Maar één besluit maakt wel iets los: het stoppen met bezoeken van echtparen die een huwelijksjubileum vieren.
Door burgemeester Constantijn Jansen op de Haar
Ik vind die bezoeken heel bijzonder.
De echtparen die dit jaar een felicitatie ontvangen voor hun diamanten, briljanten of platina huwelijk zijn al sinds 1966, 1961 of 1956 getrouwd. Dat is een flinke tijd geleden, maar juist daarom zijn het zulke mooie momenten om bij stil te staan.
Ik reserveer er graag een uur voor om rustig te luisteren naar verhalen over vroeger: hoe mensen elkaar hebben ontmoet en welk werk zij deden.
Soms gaat het ook over iets heel eigens, zoals een zelfgebouwde modelboot waar eerst de kinderen en nu ook de kleinkinderen mee spelen.
Ik kan helaas niet altijd zelf gaan. Ook mijn agenda is soms lastig. Maar dan vraag ik altijd een wethouder om langs te gaan. Als het echtpaar het waardeert, komen we altijd met plezier.
Want zulke bezoeken gaan over meer dan feliciteren alleen: het is een stukje levendige geschiedenis, dicht bij huis.
Helemaal stoppen doen we hier dus zeker niet. Maar ik zit wel met een andere vraag.
Niet iedereen haalt jammer genoeg zo’n jubileum, maar ook dan kan het mooi zijn om stil te staan bij wat er was. Tegelijk wil ik niemand pijn doen.
Heeft u misschien een idee om dat op een warme en respectvolle manier te doen? Ik hoor het graag.
