Column - Een doosje liefde
ColumnHoe tevreden ben jij met de naam jou bij je geboorte gegeven? Het traditioneel vernoemen naar opa of oma lijkt al een tijdje ‘uitgeburgerd’.
Hoe gelukkig is jouw kind met de naam die hij of zij van jou en je partner ontvangen heeft?
Door Rob Rijkschroeff
Nog steeds ben ik jaloers op achterneefjes met namen als Barney en Rowdy, vernoemd naar figuren uit televisieseries. De hedendaagse tsunami van originele en authentieke namen voorzien van eigengereide spellingswijzen is onevenaarbaar.
Als ik vandaag een naam voor een nakomeling mocht bedenken, zou ik voor Dinky gaan. Dinky betekent charmant, elegant, netjes. Klein ook.
Een associatie met die kleine, gedetailleerde Dinky Toys wordt onmiddellijk gevolgd door de herinnering aan die iconische Matchboxes. Ik zou ze het liefste weer in hun doosje willen doen.
1959. Pension Hommeles, een televisieserie waarin Donald Jones, de rol van ‘Dinky’ speelde. Donald, eigenlijk een danser, zong het door Annie M.G. Schmidt geschreven lied met een ‘verrukkeluk’ Amerikaans accent. De manier waarop hij ‘en je bewaren, heel goed bewaren’ zingt, is legendarisch. Een lied vervuld van liefde. Over bescherming en koestering, voor eeuwig en altijd.
Soms zie je in een kringloopwinkel of op een braderie een doosje dat voor jou gemaakt lijkt.
Je kunt de verleiding niet weerstaan, maar weet eigenlijk nog niet goed wat je in dat doosje zou willen doen. Tot het ineens begint te dagen.
Je knipt een stukje uit zijn oude spijkerbroek en stopt het liefdevol in het doosje. Gevolgd door een fotootje. Dan een stukje verfomfaaid papier met weinig woorden die zoveel zeggen. Ooit in een opwelling voor jou op een papiertje gekrabbeld. Precies passend in dat doosje.
‘En telkens zou je eventjes het deksel opendoen, en dan telkens even kijken heel voorzichtig even kijken dan telkens even kijken en een zoen.’
