Peter Boelee blikt terug op zijn tijd bij Dierenasiel Tussenhaven

vr 7 aug, 08:49 Rubriek 99 keer gelezen

Goes - De voormalige paardenboerderij ‘Het Hofje van Boone’ aan de Westhavendijk 140 in Goes werd ruim een eeuw gebruikt voor het stallen van de paarden van de gemeente. In de tuin lag een gegraven veedrinkput, noodzakelijk om in het zoute gebied toch zoet water te hebben voor de dieren. Mevrouw Dalebout was de laatste bewoonster van het woonhuis. In 1982 kocht Stichting Dierenasiel de Bevelanden de boerderij, met geld dat door particulieren was geschonken. Tot de bouw van het asiel op gang kwam, vingen vrijwilligers van de Bevelandse Werkgroep van de Dierenbescherming alle gevonden honden en katten op. Werden ze niet opgehaald, dan kwam dierenasiel H’onderdak uit Bergen op Zoom ze halen. Zo leerde Peter Boelee de Bevelandse dierenbeschermers kennen.

Door Peter Boelee

Met mijn achtergrond als dierenverzorger in Diergaarde Blijdorp reageerde ik op de vacature voor beheerder van het toekomstige dierenasiel in Goes. Ik werd aangenomen door notaris van Dissel die op dat moment voorzitter was van stichting Dierenasiel de Bevelanden.

Het woonhuis van de paardenboerderij was nog volledig in oude staat: de keuken deed dienst als zitkamer, de zitkamer als opkamer, alle twee met een bedstee. Onder één van die bedstedes lag een kelder met rode plavuizen, die door wateroverlast moest worden dichtgemaakt. Voordat de schuur werd afgebroken, hielp burgemeester Blanken samen met vrijwilligers met het verwijderen van de dakpannen. In 1984 begon de bouw van het nieuwe dierenasiel. Van de oude schuur bleef alleen de achterste muur staan. Het gemeenteterrein was toentertijd meer dan een opslagterrein voor gemeente auto’s; er was een werkplaats, met een grote garage voor de vuilnisauto’s, een opslagterrein voor straatstenen en veegauto’s stortten daar hun afval. Ook er bevond zich toen nog het kantoor van de Gemeente Reiniging. En er was een kantine met douches: handig, want het woonhuis had nog geen wateraansluiting.

Opening in 1986

We knapten het woonhuis op, dat jarenlang had leeggestaan. Eind 1985 was de bouw van het asiel klaar. Op de oproep voor vrijwilligers werd massaal gereageerd: dagelijks waren er drie tot vijf mensen actief, en jaarlijks kon ik kiezen uit zo’n twintig vrijwilligers. Bij de opening op 24 mei 1986 legde burgemeester Blanken symbolisch de laatste, goud geschilderde dakpan terug op de schuur. Er kwam een prijsvraag voor een naam en logo. Wilma de Loof won met Dierenasiel Tussenhaven.

Groei en ontwikkeling

Rondom het asiel werd een tuin aangelegd, een speelplaats voor honden en de buitenkooien van de kattenkamers. De grote buitenrennen kwamen pas jaren later. Op het gemeenteterrein lag ook een stortplaats voor groenafval. Toen ik twee stammetjes meenam, waarschuwde een gemeentemedewerker mij dat ik niet kon zien wat de boven- of onderkant was. Ik wist dat wél: de stammetjes groeiden uit tot twee grote vleugelnootbomen op de hondenspeelplaats.

In 1996 werd het woonhuis verbouwd en kwam er een tuinkamer en dakkapel bij. Tijdens de verbouwing woonden wij in een caravan naast het asiel, midden in de strenge winter van de laatste Elfstedentocht.

Open dagen en publiciteit

Jaarlijks organiseerde het asiel op 24 mei een grote open dag. Op het gemeenteterrein stonden kramen en op de sportvelden waren hondendemonstraties. Honderden bezoekers kwamen langs. Ik kreeg veel steun van de gemeentelijke werkplaats en van bedrijven, organisaties en particulieren. Zo werd de asielauto geschonken, de hondenspeelplaats aangelegd en haalde de bowlingclub geld op met een 24-uurs marathon.

Ik was één van de drie asielbeheerders die figureerden in een landelijke voorlichtingsfilm van de Dierenbescherming. De film zorgde voor veel publiciteit: fotograaf Willem Mieras van de PZC kwam vaak langs en met Dierendag kregen de Zeeuwse asielen een hele pagina.

Veranderingen en uitdagingen

Rond het asiel veranderde veel. Er kwam een hek om het woonhuis om de privacy te verbeteren. In 1997 werd de milieustraat aangelegd, wat veel lawaaioverlast gaf, zeker na de geboorte van mijn dochter in 1998. We verhuisden naar Goes-Noord.

In de beginjaren waren er nog geen dierenambulances. Ik moest vaak ’s avonds na een drukke dag dieren vangen of ophalen. De samenwerking met de politie was goed. Later kwam er een deeltijd assistent-beheerder bij en werd het asiel alleen ’s morgens geopend. Door de publiciteit werd het steeds drukker. Het wonen naast het asiel bleek een valkuil: “Nog even dit, nog even dat.” De lange dagen eisten hun tol. In oktober 2001 kreeg ik een burn-out. Twee jaar later eindigde mijn dienstverband.

Terugblik

Ik kijk terug op een fantastische tijd als beheerder samen met ontzettend veel gemotiveerde vrijwilligers. Maar dat het nu al weer 40 jaar geleden is dat ik daar begon als beheerder is bijna niet voor te stellen. Mocht er behoefte bestaan onder de vrijwilligers van toen om nog eens samen na te praten en alle plakboeken en foto albums door te bladeren dan kunnen ze contact met mij opnemen
peter@boelee.nl.

Wie meer wil weten over hoe het dierenasiel er vandaag de dag uitziet, kan op onze website ook het recente interview met de huidige beheerder Renske lezen. In dat gesprek vertelt zij over de drukke zomermaanden, de samenwerking met de dierenambulance en de dieren die haar zijn bijgebleven. Het artikel laat zien hoe de inzet van medewerkers en vrijwilligers voortbouwt op het fundament dat in Peters tijd werd gelegd.