Column - Herinneringen aan het Goese Sas

Voor de zon hoef je dit jaar niet naar het zuiden te gaan.
Ook ons land heeft de laatste tijd te maken met warm weer.
Voor sommige mensen is dat moeilijk te verdragen, maar voor de meesten zijn het heerlijke stranddagen. En stranden zijn er in Zeeland meer dan genoeg. Zelfs vlak in de buurt.
In Wemeldinge bijvoorbeeld, maar vroeger was ook het Goese Sas een populaire zwemplek.
Toen ik een paar jaar geleden het beroemde boek ‘Pier en Oceaan’ van Oek de Jong las, moest ik denken aan mijn jeugdjaren in Goes.

Door Albert Kort

Neem de bladzijden die zijn gewijd aan de wekelijkse fietstocht langs het Wilhelminakanaal die de hoofdpersoon Abel met zijn moeder naar ‘t Goese Sas aflegt om daar zwemles te krijgen.
Wijzelf gingen zelden of nooit naar ‘t Sas.
Mijn vader had een uitgesproken hekel aan zwemmen en mijn moeder vond de plek te druk en het water veel te vies om daar een frisse duik in te nemen.
Nee, dan de fraaie zandstranden op Walcheren!
Daar was het water tenminste schoon en had je de ruimte. Aangezien Domburg of Zoutelande niet naast de deur lagen, gingen we er met de auto naartoe.
Een enkele keer in het gezelschap van opa en oma, of van een neefje en nichtje die bij ons logeerden.
Als kind genoot ik van het pootje baden en het spelen op het strand met de strandschepjes en de felgekleurde zandvormpjes.

Zwemmen leerde ik pas op latere leeftijd in het openluchtzwembad in Goes.
Hoe het kwam weet ik niet, maar het plezier dat ik aanvankelijk van het pootje baden en spartelen had, ging er in het zwembad al spoedig van af.
Lag dit aan de strenge regels die daar golden en de badmeesters die nauwgezet toezicht hielden op de naleving ervan?
Kwam het omdat ik me als puber schaamde voor mijn blote lijf en bang was uitgelachen te worden door de meisjes? Of was het toch die eerste ‘duik’ in het diepe die ik een keer maakte om indruk te maken op mijn vriendjes en die me een striemende buikpijn bezorgde?

Hoe dan ook, van het water kon ik niet langer genieten en voor mij was het zwemmen dan ook al snel een gesloten hoofdstuk.
Voortaan hield ik het maar op fietsen. Meer dan eens langs het kanaal naar ‘t Sas, niet wetend dat ik in de sporen reed van een man die jaren later zou uitgroeien tot een beroemde schrijver.