Hoofdconducteur Renny: “Ik vind het fijn om mensen in de ogen te kijken”

Kapelle - Maar liefst 39.000 mensen volgen hoofdconducteur Renny van der Galien op LinkedIn, waar ze schrijft over mensen die ze sprak in de trein. Haar net uitgekomen boek, ‘Mensen sporen wel’ staat ook vol met deze ontmoetingen. Afgelopen zaterdag interviewde Hendriek Flikweert van boekhandel Lectori haar in Kapelle naar aanleiding van dit boek.

Door Karolien Slange

Als Renny van der Galien de trein doorloopt om de vervoersbewijzen te controleren, zoekt ze altijd contact met de treinreizigers. “Dan zeg ik dat ik voor de controle kom, maar dat ik ook wel tijd heb voor een praatje, of voor een klacht. Dat breekt vaak het ijs”, zegt ze, in het voormalige wachtlokaal van treinstation Kapelle-Biezelinge, waar ze een interview geeft.
Als mensen met hun mobiel bezig zijn en zonder op te kijken hun ov-chipkaart tevoorschijn halen, wil ze nog weleens doen alsof dit pasje niet werkt: “Wat doe ik dan met mijn scherm? Dan houd ik het een beetje boven het pasje, zodat het niks doet. Dan gaan ze die pas eronder houden en dan zeg ik: ‘Oh ja, u bent wél ingecheckt. Dankuwel.’ Nou, dan heb ik even een contactmoment.”

Alleen

Ze vervolgt: “Ik vind het fijn om mensen een beetje in de ogen te kijken. Ik zien dan mensen die in elkaar gedoken zitten. Ik zie mensen die heel blij zijn, die lekker geconcentreerd hun boek lezen, die naar buiten zitten te kijken. Als mensen alleen zitten, probeer ik heel bewust te kijken: Waarom zit diegene heel alleen in een hoekje?”

Balkon

Een bijzondere ontmoeting die ze ooit had, was die met een jongen die op het balkon (de ruimte waar reizigers in- en uitstappen, red.) zat, naar beneden kijkend. Het lijkt alsof hij huilt. Als ze hem vraagt of er iets aan de hand is, vertrouwt hij haar toe dat zijn relatie voorbij is. Er volgt een mooi gesprek, waar ze niet meer over kwijt wil omdat ze het in haar boek heeft beschreven.
“Voor hetzelfde geld was ik doorgelopen”, laat ze erop volgen. “Op dat moment deed ik alleen een serviceronde.”

Een miljoen views

Renny schrijft veel op LinkedIn over de mensen die ze ontmoet. Soms is het hilarisch, soms ontroerend. “Wanneer dacht je: Deze verhalen moet gebundeld worden. Er moet een boek komen?” is één van de vragen die Hendriek aan Renny stelt, in het voormalige wachtlokaal bij het spoor.

“Eigenlijk heb ik dit nooit gedacht”, antwoordt Renny. “Het was zo: op LinkedIn beschreef ik mijn belevenissen van ontmoetingen met reizigers. Korte stukjes, zodat het leesbaar blijft. Op een gegeven moment had ik een verhaal geschreven over een jongen die van de drugs af was. Ik zei: ‘Ik ben trots op jou.’ Op LinkedIn heb ik kort iets over hem geschreven. Die dag liep de inbox van mijn e-mail vol. Allemaal e-mails van uitgeverijen die zeiden: ‘Wil je die verhalen niet bundelen?’ Ik moet zeggen, ik ben niet iemand van: kijk mij eens. Maar als je dan één miljoen views op een post hebt, dan móet je daar wel blij mee zijn.”

Ze stuurde de uitgeverijen diezelfde avond nog een mail dat ze geen boek ging schrijven. Later haalde haar man, die inmiddels ook conducteur was geworden, haar over om tóch een boek te schrijven.

Rabobank

Dat Renny conducteur is geworden, leek overigens niet vanzelfsprekend. “Toen ik nog geen kinderen had, werkte ik bij de Rabobank. Ik had een prachtige baan, een auto van de zaak, mantelpakje aan en gaan.”

Nadat ze kinderen had gekregen, koos ze er bewust voor om te stoppen met werken. Toen de kinderen ouder werden, ging ze toch weer aan de slag, in de verzekeringswereld. Maar alles werd steeds meer digitaal, en dat begon haar tegen te staan. Ze heeft nog in de zorg en het onderwijs gesnuffeld, maar omdat ze niet over de juiste diploma’s beschikte, kon ze daar niet terecht.

Kippenvel

Op een dag vroeg een buurman haar of ze geen conducteur wilde worden, aangezien daar vraag naar was. “Ik had nog nooit in de trein gezeten”, zegt Renny, “dus ik zei dat dit niks voor mij was.”

Ze ging tóch een keer meelopen als conducteur. Het was de ontmoeting met een vrouw die ervoor zorgde dat ze besloot dat dit werk bij haar paste. Deze oude vrouw vroeg of het de trein was naar Schiphol. Ze liep met een rollator en Renny hielp haar die in de trein te krijgen.

“En die mevrouw, die draait zich om en kijkt naar mij en zegt: ‘Oh, mevrouw, ik ben blij dat ik u tegengekomen ben!’ Ik voel het nu weer, kippenvel overal.”
En dús koos Renny toch voor het vak van conducteur. Een gouden greep, zo lijkt het.

Tegengeluid

Niet dat haar werk als conducteur, hoe mooi en zinvol ook, altijd even rooskleurig is. Natuurlijk heeft ze ook met agressie te maken. “Maar besluit om juist die andere kant te laten zien. Ik denk dat daar echt behoefte aan is, aan dat tegengeluid. Vandaar de titel van mijn boek: Mensen sporen wel.”